Skip to content

Rozpowszechnienie i leczenie zaburzeń psychicznych w latach 1990-2003 ad 5

4 tygodnie ago

585 words

Spośród 42 asocjacji, 10 okazało się znaczących przy użyciu progu 0,001 jako przybliżonej kontroli dla błędu typu 1. Czynnikami predykcyjnymi otrzymania leczenia w każdym sektorze usług związanych ze zdrowiem psychicznym były wiek powyżej 24 lat, płeć żeńska, biała płeć nie pochodzenia latynoskiego oraz stan cywilny (rozdzielony, owdowiały, rozwiedziony lub nigdy nieżonaty). Rasa została zgłoszona przez siebie. Czynnikami predykcyjnymi leczenia specyficznego dla sektora usług były wiek (starszy wiek pozytywnie korelował z leczeniem w sektorze ogólnych usług medycznych i ujemnie z innymi usługami zdrowia psychicznego), płeć (płeć żeńska korelowała dodatnio z leczeniem w sektorze ogólnej opieki medycznej usługi i negatywnie w stosunku do usług uzupełniających alternatywnych usług medycznych), stan cywilny (respondenci, którzy nigdy nie byli w związku małżeńskim, częściej niż osoby obecnie pozostające w związku małżeńskim, otrzymywali leczenie w ramach innych usług z zakresu zdrowia psychicznego), edukacja (więcej lat nauki korelowało negatywnie z leczeniem w sektorze ogólnych usług medycznych) i miejskim w porównaniu z obszarami wiejskimi (obszary wiejskie powiązane negatywnie z sektorem usług). Wszystkie te powiązania są umiarkowane pod względem wielkości (współczynnik kontyngencji Pearsona, 0,04 do 0,07). Dochód był jedyną zmienną socjodemograficzną, która nie była istotnie związana z leczeniem w żadnym sektorze usług zdrowia psychicznego. Wykazano, że interakcje z czasem i ciężkością zaburzenia są nieistotne z zastosowaniem progu wynoszącego 0,001 (Tabela 2). Dyskusja
Chociaż istnieją ograniczenia do naszego badania, było pięć ważnych wyników. Po pierwsze, nie odnotowano znaczących zmian w rozpowszechnieniu lub nasileniu zaburzeń psychicznych w Stanach Zjednoczonych w latach 1990-1992 ani w latach 2001-2003. Istnieją dwa możliwe wyjaśnienia tego wyniku: że częstość występowania zaburzeń psychicznych byłaby wyższa na wczesnym etapie. W 2000 r. Niż na początku lat 90. XX w. Nie nastąpił wzrost wskaźnika leczenia i że ten wzrost nie spowodował zmniejszenia liczby i rodzaju zaburzeń. Zgodnie z pierwszą możliwością jest to, że recesja gospodarcza rozpoczęła się krótko przed i pogłębiła przez cały okres badań polowych NCS-R, mimo że ataki z 11 września 2001 r. Miały miejsce w połowie okresu badań terenowych. Występowanie zaburzeń psychicznych mogło wzrosnąć w przypadku braku zwiększenia częstości leczenia. Jednak istnieje więcej dowodów, które są zgodne z drugim wyjaśnieniem. Badania wykazują, że większość terapii zaburzeń psychicznych spada poniżej minimalnych standardów jakości.18 Ponadto takie leczenie jest zazwyczaj krótkie, co oznacza, że leczenie wpłynęłoby na czas trwania epizodu zaburzeń psychicznych bardziej niż byłoby to związane z występowaniem zaburzeń 12 miesięcy przed rozmową.
Wreszcie, wzrost częstości leczenia był w dużej mierze w sektorze ogólnych usług medycznych, a leczenie zapewniono pacjentom bez zaburzeń sklasyfikowanych zgodnie z kryteriami NCS-R i DSM-IV. Kontrolowane badania kliniczne nie dostarczyły dowodów na to, że farmakoterapia znacząco poprawia łagodne zaburzenia, przez co jest mało prawdopodobne, aby farmakoterapia mogła zapobiec znacznemu wzrostowi częstości występowania takich zaburzeń w czasie.
Po drugie, znaczny wzrost wskaźnika leczenia wystąpił między 1990 a 1992 r. I 2001 r. Do 2003 r. W proporcji populacji leczonej z powodu zaburzeń emocjonalnych, mimo że większość osób z takimi zaburzeniami nadal nie otrzymywała leczenia.
[patrz też: zatoka jamista, bóle neuralgiczne, ból kości jarzmowej ]
[patrz też: tumor mixtus, torbiel zastoinowa, torbiel wargi dolnej ]